De zelf in Paramaribo geboren Tan schreef een geprezen boek over de opkomst en doorbraak van Surinaamse voetballers in Oranje en volgt de doorstroming van allochtone spelers. In Kerkrade zag hij lokale jochies idolaat van 'Quincy', de spectaculaire dribbelaar van het team. Nota bene een jongen die werd weggestuurd bij Ajax wegens een grote mond en wangedrag, is nu een rolmodel voor menig voetballertje.
"Daar in Limburg keken ze huizenhoog tegen hem op. Ik ben blij dat eens positief over allochtone jongens wordt bericht. Het is allemaal vaak zo eenzijdig."
Het is zeker goed dat er zoveel waardering en medeleven is voor een (geblesseerd geraakte) speler als Afellay. Of voor Ali B. op muziekgebied, vindt socioloog Jan Janssens, directeur van het Bossche Mulier Instituut, een centrum voor sociaal-wetenschappelijk sportonderzoek. "Het heeft een positief effect, maar je moet er ook geen wonderen van verwachten. Aan de andere kant kan dit succes ook het Oranjegevoel bij allochtonen versterken."
Talentvolle Turkse (Ugur Yildirim, nu bij het 'grote' Oranje), Marokkaanse ('Iffy' Afellay) en Antilliaanse (Hedwiges Maduro en Kemy Augustien) jongens volgen nu met succes beroemde Surinaamse en Molukse voorgangers.
"Als het gaat over de multiculturele samenleving wordt er veel gepraat over wat niet samen kan en weinig over wat wel functioneert", vindt Turgay Tankir van de stichting Inter-lokaal die zich richt op allochtonen. Te vaak wordt vanuit de beeldvorming gereageerd. Alsof dé allochtonen dé taal niet of slecht spreken en dat hún cultuur onverenigbaar is met dé onze, vindt hij. "Nou, jonge allochtonen zien er wat donkerder uit maar voor de rest zijn ze net zo Nederlands als leeftijdsgenoten."
Toch is er een paradox dat vanavond miljoenen mensen dit swingende team zullen steunen, maar tegelijkertijd heel veel van diezelfde mensen buitengewoon bezorgd zijn om juist de immigratie en allochtonen, constateert 'multi-culti'-promotor, professor Han Entzinger. Hij verklaart de tegenstrijdigheid uit een vaag en ongrijpbaar gevoel van onbehagen over de snelle veranderingen in de wereld.
"Als deze jongens straks doorstromen naar het Nederlands elftal wordt het nog een klus dat uit te leggen aan mijn gesprekspartners in het buitenland. Want die vragen vooral hoe het komt dat Nederland zo xenofoob en buitenlanderonvriendelijk is geworden. Als ze straks een elftal vol allochtonen zien, begrijpen ze er helemaal niks meer van."
Schoolvoorbeeld van zo'n tegenstrijdigheid is wat zeven jaar geleden gebeurde in Frankrijk. De extreem-rechtse presidentskandidaat Jean-Marie Le Pen oogstte best bijval toen hij hardop klaagde over de 'onherkenbaarheid' van het Franse elftal. Toen de ploeg van Zinedine Zidane (van Algerijnse komaf) wereldkampioen werd, stond hij met de mond vol tanden. "Als het goed gaat sluiten we iedereen in onze armen. Maar schiet je tot twee keer toe een penalty naast dan blijken die positieve sentimenten nogal fragiel", weet Janssens en wijst naar Clarence Seedorf die op handen wordt gedragen door allochtonen maar door autochtonen vaak betweterig en arrogant wordt gevonden. "Er wordt niet altijd met dezelfde maten gemeten onder autochtonen, maar ook niet onder allochtonen", aldus Janssens.
Het zou Entzinger niks verbazen dat áls dit team wereldkampioen wordt 'politici er straks om knokken deze jongens voor hun karretje te mogen spannen'.
